من جديدمن قريم

وقتی بازیگر میشی دیگه مال خودت نیستی

 بدنت فکرت نگاهت صرات همه همه تو مال مردمه

 همیشه هم حرفی واسه زدن دارتد :چرا چاقی ؟جرا لا غری؟ چرا جدا شدی ؟ چرا جدا نمیشی؟ دماغت جاقه؟ برو لاغرش کن. لاغره؟ برو چاقش کن.حلاصه چرا در گنجه بازه؟
چرا دومنت درازه؟

شکر خداوند هم که در همه زمینه ها ملت آگاهی داریم از سیاست تا زیبایی شناسی و عرفان و.......

من قدیما  حیلی از این برحورد ها غصه میخوردم و دشمن شاد میشدم اما حالا به یمن وجود خیلی چیز ها و خیلی آدم ها بلاخره یاد گرفتم که :

آدم ها نمیتونن همدیگرو عوض کنند 

همیشه هم حرفی واسه زدن دارند

خیلی وقتا فکر نکرده حرف میزنند

اگه زخمی میزنند خودشون زخم بزرگتری تو دلشونه

و خلاصه احساس هیج آدمی مهمتر از احساس خود آدم نسبت به خودش نیست.

جدیدا این جور موقع ها لبخند ملایمی میزنم چون دندون های حیلی قشنگی دارم که احساس خیلی خوبی بهم میده

حالا بعد سال ها با تبعات این کار کردن با چهره کنار اومدم شاید یک دلیاش اینه که من داستان مینویسم و جایی رو واسه قضاوت شذن دازم که آدم ها   از اثرم به من  میرسند نه از من به اثرم

من که همیشه میگم ادبیات برتر از تصویره

خلاصه دچار حس بسیار حوبی نسبت به خودم و جهان هستی هستم که واسه شمام آرزوش میکنم 

من جدید آدم حیلی راحت و خوشیه شمام من جدیدتونو امتحان کنید شاید حس بهتری بهتون بده.

   + بهاره رهنما - ۱:٢٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱٠/۱۳